Üniversite Birinci Sınıf Öğrencilerinİn Arkadaş Bağlılığının İncelenmesi

Gülşen ULAŞ KARAAHMETOĞLU, Havva KAÇAN SOFTA, Hicran KÖR, Gözde KARAGÖZOĞLU

Özet


Bu çalışmanın amacı, üniversite öğrencilerinin arkadaş bağlılıklarını bazı değişkenler açısından incelemektir. Çalışma, üniversite birinci sınıfta öğrenim gören 519 öğrenci üzerinde yürütülmüştür. Araştırmanın verileri, Kişisel Bilgi Formu ve Arkadaş Bağlılık Ölçeği ile toplanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde sayı, yüzde, ortalama, standart sapma, bağımsız gruplar t testi, tek yönlü varyans analizi ve tukey testi kullanılmıştır. Araştırma sonucunda, akademik birim, kardeş sayısı, aile yapısı, anne- baba eğitim durumu ve mesleği, öğrenci geliri ile arkadaş bağlılığı puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmuştur. Ancak öğrencilerin arkadaş bağlılığı puanları ile cinsiyetleri, aile ilişkileri, yaşları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmamıştır.

Anahtar Kelimeler


Arkadaş bağlılığı; üniversite öğrencileri; anne- baba eğitim durumu

Tam Metin:

PDF

Referanslar


Alacahan O. (2010). Çocuğunu sokakta çalıştıran ailelerin sosyo-ekonomik profili, tutum ve beklentileri.

Sosyal Siyaset Konferansları, 59(2):133-147.

Baybuğa MS, Kubilay G. (2003). Sokakta yaşayan/çalışan çocukların aile ve yaşadıkları konutun

özellikleri. Hemşirelikte Araştırma ve Geliştirme Dergisi. s.34-46.

Bee H, Boyd D. (2009). The Developing Child. Çocuk Gelişim Psikolojisi. Çeviren: Gündüz O,

Kaknüs Yayınları, İstanbul.

Criss M, Petit G, Bates J, Dodge K. and Lapp A. (2002). Family adversity positive peer relationships

and children’s externalizing behaviour. Child Development. 4;1220-1237.

Çevik GB, Çelikkaleli Ö. (2010) Ergenlerin Arkadaş Bağlılığı ve İnternet Bağımlılığının Cinsiyet,

Ebeveyn Tutumu ve Anne-Baba Eğitim Düzeylerine Göre İncelenmesi. Ç.Ü. Sosyal Bilimler

Enstitüsü Dergisi, 19(3):225-240

Delikara, İ. (2001). “Ergenlerde Akran İlişkileri İle Suç Kabul Edilen Davranışlar Arasındaki İlişkinin

İncelenmesi”. 1. Ulusal Çocuk ve Suç: Nedenler ve Önleme Çalışmaları Sempozyumu. Ankara.

Deniz ME. (2006). Ergenlerde bağlanma stilleri ile çocukluk istismarları ve suçluluk-utanç arasındaki

ilişki. Eurasian Journal of Educational Research. 22: 89-99.

Dizman, H. (2003). Anne Babası ile Yasayan ve Anne Yoksunu Olan Çocukların Saldırganlık Eğilimlerinin

İncelenmesi. Yüksek Lisans Tezi. Ankara Üniversitesi. 129 S., Ankara.

Elbir N. (2000). Lise 1. sınıf öğrencilerinin sosyal destek düzeylerinin bazı değişkenler açısından

incelenmesi. Hacettepe Üniversitesi. Sosyal Bilimler Enstitüsü. Yüksek lisans tezi. Danışman:

Doç.Dr. İbrahim Yıldırım. Ankara.

Führ M. (2002). “Coping Humor in Early Adolescence”. Humor: İnternational Journal Of Humor

Research . 15-3, 283-304.

Günaydın B, Yöndem ZD. (2000). Ergenlerde Akran Bağlılığının Bazı Değişkenler Açısından İncelenmesi.

Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. 7(1): 129- 139

Günaydın B, Yöndem ZD. (2007). Ergenlerin akran bağlılığının bazı değişkenler açısından incelenmesi.

AİBÜ, Eğitim Fakültesi Dergisi, 7(1):141-153.

Hortaçsu N. ve Oral A. (1991). Factors affecting relationships of Turkish adolescents with parents

and same-sex friends. Journal of Social Psychology, 131 (3), 413 -427.

Kahraman F. (2008). Ergenlerde Arkadaşlık İlişkisi İle Mizah Duygusu Arasındaki İlişkinin İncelenmesi.

Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü Çocuk Gelişimi Ve Eğitimi Ana Bilim

Dalı. Yüksek Lisans Tezi. Tez Danışmanı Doç. Dr. Ayşe B. Aksoy Ankara

Kaplan B, Aslan EŞ. (2013). Ergenlerde Bağlanma ve Saldırganlık Davranışları Arasındaki İlişkinin

İncelenmesi. Nesne Psikoloji Dergisi (NPD), 1(1):20- 49

Koç M. (2004). Gelişim Psikolojisi Açısından Ergenlik Dönemi ve Genel Özellikleri. Sosyal Bilimler

Enstitüsü Dergisi. 17(2): 231-256

Kola T. (2013). 15-22 Yaş Ergenlerde Arkadaş Bağlılığının İncelenmesi. Marmara Üniversitesi Sağ-

lık Bilimleri Enstitüsü. Çocuk Sağlığı Ve Hastalıkları Hemşireliği Anabilim Dalı Danışman

Prof. Dr. Ayşe Ferda Ocakçı İstanbul

Kumru A, Carlo G, Edwards CP. (2004). Olumlu sosyal davranışları ilişkisel, kültürel, bilişsel ve

duyuşsal bazı değişkenlerle ilişkisi. Türk Psikoloji Dergisi. 19(54):109-125.

Salı G. (2010). Çalışan Ve Çalışmayan Çocukların Arkadaşlık İlişkileri, Sosyal Destek Algıları

Ve Mükemmeliyetçiliklerinin İncelenmesi. Ankara Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü. Ev

Ekonomisi (Çocuk Gelişimi Ve Eğitimi) Anabilim Dalı. Doktora Tezi. Danışman: Prof. Dr.

Aysel Köksal Akyol. Ankara

Sarı M. (2012). Empatik Sınıf Atmosferi ve Arkadaşlara Bağlılık Düzeyinin Lise Öğrencilerinin

Okul Yaşam Kalitesine Etkisi. Educational Administration: Theory and Practice. 18 (1): 95-119

Terzi Ş, Çankaya ZC. (2009). Bağlanma stillerinin öznel iyi olmayı ve stresle başa çıkma durumlarını

yordama gücü. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, 4(31):1-11.

Türkdoğan T, Duru E. (2011). Üniversite Öğrencilerinde Temel İhtiyaçların Karşılanma Düzeyinin

BazıSosyo-Demografik Değişkenler Açısından İncelenmesi. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi

Eğitim Fakültesi Dergisi. 11(22): 199 – 223

Way N, Gingold R, Rotenberg M. ve Kuriakose G. (2005). Close Friendships Among Urban, EthnicMinority

Adolescents. New Directions For Child And Adolescent Development, no. 107. 41-59


Refback'ler

  • Şu halde refbacks yoktur.


http://www.Kefdergi.com

 

ULUSLARARASI BİLİMSEL HAKEMLİ DERGİDİR.

 

ISI (THOMSON REUTERS MASTER JOURNAL LIST)


 

TÜBİTAK ULAKBİM Sosyal ve Beşeri Bilimler Veri Tabanı

 

ASOS INDEX (AKADEMIA SOSYAL BİLİMLER İNDESKSİ)

tarafından taranmaktadır.